Een kleine beslissing die mijn liefdesleven compleet veranderde

Ik neem je mee naar een maandag. Een maandag, iets meer dan een jaar geleden. Ik was het weekend al ziek geweest. Wat ik precies had, weet ik niet meer. Op zaterdag was ik in ieder geval niets waard geweest. Die zondag ging het wel weer en zo ging een nieuwe week van start. De routine bij ons was altijd dat mijn vriend op maandag vroeg naar zijn werk ging. Ik bleef thuis. Ik deed mijn eigen ding tot een uur of drie en dacht dan altijd… Shit…. Zo komt hij alweer thuis en moet het huis aan kant zijn. Niet echt een gezellige gedachte bij de vooruitblik dat je geliefde weer thuis komt, bedenk ik mij achteraf. Lichtelijk gefrustreerd omdat ik net lekker in de flow van schrijven of lezen of creeëren zat, stopte ik met mijn bezigheden en ging dan met tegenzin de afwas doen, boodschappen halen en het eten koken. Blegh… De routine was weer begonnen.

Mijn vriend hield ervan dat het huis netjes was als hij terug van werk kwam. Geen heel grote eisen. Gewoon de afwas gedaan, het aanrecht aan kant en nou ja, niet te veel rommel in huis en als het even kon het eten klaar. Hij vond dat hij niet zoveel van mij vroeg. En zo kwam het dat wanneer ik iets was vergeten of niet had gedaan, het altijd strijd opleverde.

Chaos of lui?

Wie mij een beetje kent is zo’n routine voor mij een hele opgave. Ik ben een ras chaoot. Ik begin aan het schrijven van een artikel en zonder dat ik er erg in heb, zit ik een uur later een boek te lezen dat mij boeit. Ik laat mij leiden door mijn ingevingen. Het houd mij in beweging. Het geeft me creativiteit. En een slordig huis.  En dan wordt er zoiets van je verwacht. Ja, verwacht… Elke dag op dezelfde tijd het eten klaar. Elke dag alles aan kant. Elke dag dezelfde routine… Killing!!! Ik deed het wel, want ik voelde me schuldig dat ik thuis was en ‘niks deed’. Althans, zo voelde het altijd. Ik dacht altijd dat ik gewoon lui was.

Die maandag was anders. Ik voelde me weer niet helemaal lekker (waarschijnlijk een weekend-nawee) en ik besloot: dit moet ook gewoon kunnen! Ik mag een keer lui zijn. Ik mag een keer een off day hebben. Het hoeft niet altijd perfect. Ik besloot eindelijk een keer voor mijzelf te kiezen. De teugels een beetje te laten vieren. Mijn luie kant te omarmen. Geen schokkende beslissing zou je zeggen. Maar zonder dat ik er erg in had, maakte ik de beslissing die mijn leven zou veranderen.

Ik wist namelijk dat dit weer strijd zou opleveren . En toch… Het boeide me die dag even niet meer, want nu ik erop terug kijk weet ik: ik had innerlijke vrede gesloten.

Strijd gestreden

Zoals voorspeld, een chagrijnige vriend, boze gezichten en zwijgen. Ik haatte het als hij zweeg met zijn woorden en schreeuwde met zijn lijf. Dat hij liever weer alleen woonde, mompelde die. Ik kon er niet meer tegen. De strijd was gestreden. Ik had gewonnen. Wij hadden verloren. De reden waarom ik was gebleven, namelijk omdat ik dacht dat het aan mij lag, omdat ik dacht dat ik nog iets aan mezelf moest veranderen, was weggevallen. Ik zag eindelijk in dat het niet aan mijzelf lag. Dat ik prima was dat ik zo was. En dat ik niet meer bij iemand wilde zijn die dat niet inzag. En zo kwam het dat ik eindelijk aanvoelde dat ik het aankon om een ingrijpende beslissing te maken. Ik pakte mijn spullen en verliet het huis waar ik anderhalf jaar het gevoel had gehad dat ik iemand anders haar leven leidde.

Eindelijk had ik vrede gesloten met mijzelf. Mijn luie kant. Mijn even niets doen kant. Een kant waar ik die anderhalf jaar dat wij samenwoonde tegen had gevochten. Waarschijnlijk een kant waar ik jaren lang tegen had gevochten zonder dat ik het wist. Ik had altijd gedacht dat er iets mis met mij was, dat ik met mijn slordigheid afweek van de standaard, dat ik gewoon niet voor mijn eigen huishouden kon zorgen. Daarom vond ik het ook niet gek dat mijn vriend dat elke keer benadrukte. Ik dacht: het is toch logisch dat hij die verwachtingen heeft. Stomme ik dat ik daar niet aan kan voldoen. Is het nou echt zo moeilijk om het huis aan kant te houden?

Die dag wist ik dat het gewoon bij mij hoorde. Dat ik mijn huishouden ànders wilde runnen. Dat ik gewoon wilde eten wanneer ik zin had om te eten. Dat ik wilde opruimen als ik vond dat het een rommeltje was. En dat daar ook niets mis mee was.

Altijd had ik geroepen dat hij mij moest accepteren voor wie ik was. Maar achteraf gezien klopt dat niet. Ik moest mijzelf accepteren voor wie ik was. Vrede hebben met mijn eigen natuur. Er is niets mis met mij. Er is ook niets mis met hem. Met onze combinatie… Daar was wat mis mee.

Echte liefde

Nu, een jaar later, zonder dat ik er naar op zoek was, zonder dat ik behoefte had aan wéér een relatie, omdat ik eigenlijk 2 jaar lekker wilde vrijgezellen en mezelf aan niemand wilde verantwoorden, heb ik hem toch echt. De man van mijn dromen. Mijn maatje. Iemand die mij ziet om wie ik werkelijk ben. Én die op die Siets helemaal stapel verliefd is. Niet op die Siets die elke dag op dezelfde tijd het eten klaar heeft. Nee, op die Siets die haar oplader al 5 keer thuis is vergeten, op de Siets die de sleutel van zijn voordeur kwijtraakt, op die Siets die ik vroeger liever niet had willen zijn. Op al die kanten van mij die ik minder aan mijzelf vind. Hij vind mij geweldig met al mijn imperfecties. En dat is alleen maar gelukt omdat ik van mijn eigen gekke kanten ben gaan houden. Ik ben gestopt met ze te verstoppen en heb ze in het licht gezet.

Liefde…. Het begint echt bij jezelf.

 

Welke eigenschappen vind jij slecht aan jezelf? Waar word jij gek van bij jezelf? Welke mooie dingen houd jij over aan die ‘slechte’ eigenschap? (bijv. chaotisch is ook creatief) Hoe omarm jij jouw ‘mindere’ kanten?

Op de hoogte blijven?

Veel nieuwtjes zijn te vinden op:

En meld je hier aan voor de nieuwsbrief:

Geef een reactie