Rach goes 30: mijn positief gebroken hart

Ik hoor je denken: Hoe kan een gebroken hart nou positief zijn? Pijn is niet iets dat je vaak als positief ervaart. Daarom wil ik jullie vertellen waarom ik mijn gebroken hart ben gaan zien als iets positiefs!

Ik ben al jaren bezig om mijn gedachten te trainen in positief denken. Want zeg nou zelf, vinden we klagen en de negatieve kant van iets zien niet altijd makkelijker? Als ik terug kijk werd dit ons op de basisschool al aangeleerd. Kreeg je na een toets, waar je zo hard voor had zitten leren je blaadje terug, stond daar met een rode pen op geschreven hoeveel fout je had. “Fout”, wat een negatief woord, want in fout is niets goed en nou is rood voor mij echt een kleur die staat voor kracht, energie, liefde en.. ja positiviteit dus.

Die toets waar je zo hard voor had geleerd en waar je achteraf alleen naar je fouten keek en niet naar wat je allemaal goed had, zo is het ook met liefde. Als liefde eindigt, op wat voor manier dan ook, breekt dat je hart. We kijken terug met de gedachtes: “Wat als..” en “Had ik maar zus of zo”. Je focust je alleen op de fouten die daar met die rode pen geschreven staan.

Oké, maar de vraag was natuurlijk, hoe kun je dan je gebroken hart ervaren als iets positiefs, want daar gaat het uiteindelijk om.

Wanneer je hart breekt, breek je iets open. Emoties, gevoelens, zintuigen. Er gebeurt ineens zoveel in je lichaam en geest! Ik voelde boosheid en verdriet en ik was gekwetst. En dit was juist niet wat ik wilde, want dat doet pijn. Dus je vecht je een slag in de rondte om al die gevoelens weg te drukken. Tot ik op een gegeven moment mezelf afvroeg, wat gebeurt er eigenlijk als ik ze accepteer? Als ik ze gewoon hun gang laat gaan? Wees maar boos, huil maar omdat je verdrietig bent en ja, heb vooral veel medelijden met jezelf.

132762-Rumi-Quote-The-wound-is-the-place-where-the-Light-enters-you
Bron foto

Ik merkte dat hoe meer ik ze toe liet, hoe ze elke dag een beetje minder werden. Vergelijk het maar met toen je vroeger iets stiekem deed en als het dan bleek te mogen van je ouders, was de lol er eigenlijk wel een beetje af. Juist ja! En wanneer je al deze gevoelens accepteert, leer jezelf nog beter kennen. Je leert hoe je gedachten werken en hoe naar ze te luisteren of hoe te negeren.

En weet je wat ik echt positief heb ervaren in mijn meest verdrietige periode? Hoe je ineens heel intens geluk kan voelen van iets kleins. Een vriendin die belt om te vragen hoe het met je gaat. Een mooie zonnige dag, omdat na regen altijd zonneschijn komt. Je moeder die je een knuffel geeft. Op de bank zonder schuldgevoel een reep chocolade eten, je excuus is tenslotte een gebroken hart. Ineens zie je de waarde van de kleine mooie dingen om je heen, omdat je emoties open staan. Op zoek naar geluk…

En toen besefte ik mij: geluk is er altijd. Zelfs in de diepste dalen, als je maar weet waar je moet kijken!

 

Rachel is kapster met een missie. De missie om de innerlijke schoonheid van de vrouw meer in lijn te brengen met haar uiterlijke schoonheid. Dit doet ze onder de naam Goodhairday by Rachel. Met de verhalen die ze voor Kwestie van Geluk schrijft, wil ze vrouwen in hun kracht zetten, door haar ervaringen met de liefde, liefdesverdriet en zoektocht naar zichzelf te delen.

Geef een reactie